62. எமதும் உண்டு ஓர் மதிநாட் திங்கள்

 

62. எமதும் உண்டு ஓர் மதிநாட் திங்கள்

 

பாடியவர்: இளங்கீரனார்

இவரைப் பற்றிய செய்திகளைப் பாடல் 3-ன் உரையில் காணலாம்.

 

திணை: பாலை

 

துறை: முன் ஒரு காலத்துப்பொருள்வயிற் பிரிந்து வந்த தலைவன் பின்னும் பொருள்வலிக்கப்பட்டநெஞ்சிற்குச் செலவு அழுங்குவித்தது

 

துறை விளக்கம்: பொருள் தேடிச் செல்லுமாறு தூண்டும் தன் நெஞ்சை, தலைவியைப் பிரிந்து செல்ல விரும்பாமல் தலைவன் தடுத்துக்கொள்கிறான்.

 

பாடலின் பின்னணி:

தலைவன் முன்பு ஒருமுறை பொருள் தேடுவதற்காகத் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றிருந்தான். அந்தப் பிரிவினால் தலைவி அடைந்த துயரத்தையும், தான் அடைந்த வருத்தத்தையும் அவன் நன்கு அறிந்திருந்தான். இப்போது மீண்டும் பொருள் தேடிச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டபோது, அவனுடைய நெஞ்சம் அவனைப் பிரிந்து செல்லுமாறு தூண்டுகிறது. ஆனால், மீண்டும் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றால் அவளும் தானும் துயருற நேரிடும் என்பதை நினைத்து, தன் நெஞ்சைச் செல்லவிடாமல் தடுக்கிறான்.

 

முன்பு பாலைநிலத்தின் வழியாகச் சென்றபோது கண்ட மூங்கில் காடுகளையும், அவற்றில் காற்று மோதுவதால் எழுந்த ஓசையையும், தூணில் கட்டப்பட்ட யானை பெருமூச்சு விடுவதைப் போன்ற ஒலியையும் அவன் நினைவுகூர்கிறான். மேலும், மலைக்கு அப்பால் தோன்றிய முழுநிலவைக் கண்டபோது, திலகம் அணிந்ததும் தேன் போன்ற இனிய மணம் கமழ்வதுமான தன் தலைவியின் அழகிய நெற்றியை நினைத்துக்கொள்கிறான். இதனால், மீண்டும் பொருள் தேடுவதற்காகத் தலைவியைப் பிரிந்து செல்வதைத் தவிர்க்கிறான்.

 

அருஞ்சொற்பொருள்:

1. பிணி – பின்னிப் பிணைதல்; வெதிர் – மூங்கில்; கால் – காற்று; பொருதல் – மோதுதல்; நரல் இசை – ஒலிக்கும் ஓசை.

2. கந்து – கட்டுத்தறி, தூண்; கந்து பிணி யானை – தூணில் கட்டப்பட்ட யானை; அயர்தல் – தளர்தல்; உயிர்த்தல் – பெருமூச்சுவிடுதல்.

3. என்றூழ் – கோடைக்காலம்; வேய் – மூங்கில்; பயில் – நெருங்கி வளர்தல், நிறைந்திருத்தல்; அழுவம் – பாலைநிலம்

5. உள்ளுதல் – நினைத்தல்; எயிறு – பல்.

6. திலகம் – பொட்டு; தைஇய – அணிந்த; தேம் கமழ் – இனிய மணம் கமழும்; நுதல் – நெற்றி.

7. மதிநாட் திங்கள் – முழுநிலவு.

8. உரறுதல் – முழங்குதல்; குரல் – ஒலி; வெவ் வளி – வெப்பமான காற்று; தப – கெட, இல்லாமல் போக.

9. உலவை – இலைகள் நீங்கிய, காய்ந்த கிளைகள்.

10. பிறங்குதல் – விளங்குதல்; உம்பர் – அப்பால் உள்ள இடம், மேலிடம்.

 

பதவுரை:

1.   வேர் பிணி வெதிரத்துக் கால் பொரு நரல் இசை – வேரோடு பிணைந்த மூங்கில்களில் காற்று மோதுவதால் எழும் ஓசையையும்,

2.   கந்து பிணி யானை அயர் உயிர்த்தன்ன – தூணில் கட்டப்பட்ட யானை களைப்புற்றுப் பெருமூச்சுவிடுவதைப் போன்ற ஓசையையும்,

3.   என்றூழ் நீடிய வேய் பயில் அழுவத்து – கோடைக்காலம் நீண்ட, மூங்கில்கள் நிறைந்த பாலைநிலத்தில்,

4.   குன்று ஊர் மதியம் நோக்கி நின்று நினைந்து – மலையின் மீது தோன்றிய நிலவை நோக்கி நின்று நினைத்து,

5.   உள்ளினென் அல்லெனோ யானே முள் எயிற்று – முள் போன்ற கூர்மையான பற்களையுடைய,

6.   திலகம் தைஇய தேம் கமழ் திரு நுதல் – திலகம் அணிந்த, இனிய மணம் கமழும் அழகிய நெற்றியையுடைய,

7.   எமதும் உண்டு ஓர் மதிநாட் திங்கள் – நமக்கும் ஒரு முழுநிலவு உள்ளது என்று,

8.   உரறு குரல் வெவ் வளி எடுப்ப நிழல் தப – முழங்கும் ஒலியுடைய வெப்பமான காற்று வீசி, நிழல் இல்லாமல் போக,

9.   உலவை ஆகிய மரத்த – இலைகள் நீங்கிய மரங்களையுடைய,

10.  கல் பிறங்கு உயர் மலை உம்பரது எனவே – கற்கள் விளங்கும் உயர்ந்த மலைக்கு அப்பால் உள்ள இடத்தில் இருப்பதைப் போன்றது என்று.

 

கொண்டுகூட்டு:

வேய் பயில் அழுவத்து, குன்று ஊர் மதியம் நோக்கி நின்று, “முள் எயிற்றுத் திலகம் தைஇய தேம் கமழ் திருநுதல் எமதும் உண்டு ஓர் மதிநாட் திங்கள்” என்று உள்ளினென் அல்லெனோ யானே என்று கூட்டுக.

 

உரை:

முன்பு ஒருமுறை பொருள் தேடிச் சென்றபோது, பாலைநிலத்தின் வழியாகச் சென்றேன். அங்கு வேரோடு பிணைந்திருந்த மூங்கில்களில் காற்று மோதியதால் எழுந்த ஓசையானது, தூணில் கட்டப்பட்ட யானை களைப்புற்றுப் பெருமூச்சுவிடுவதைப் போன்றிருந்தது. கோடைக்காலம் நீண்ட, மூங்கில்கள் நிறைந்த அந்தப் பாலைநிலத்தில், மலையின் மீது தோன்றிய நிலவை நோக்கி நின்றேன்.

 

அப்போது, முள் போன்ற கூர்மையான பற்களையும், திலகம் அணிந்த இனிய மணம் கமழும் அழகிய நெற்றியையும் உடைய என் தலைவியின் நினைவு எனக்கு வந்தது. நமக்கும் ஒரு முழுநிலவு உள்ளது என்று நினைத்தேன். வெப்பமான காற்று முழங்க வீசி, நிழல் இல்லாமல் இலைகள் நீங்கிய மரங்களையும், கற்கள் விளங்கும் உயர்ந்த மலைப்பகுதியையும் கண்டபோது, அந்த நிலவைக் கண்ட நினைவோடு தலைவியின் பிரிவால் நான் அடைந்த துயரத்தையும் நினைத்தேன்.

 

சிறப்புக் குறிப்பு:

தலைவன் முன்பு பொருள் தேடுவதற்காகத் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றிருந்தான். அப்போது ஏற்பட்ட பிரிவுத் துயரம் அவனுடைய நினைவில் உள்ளது. இப்போது மீண்டும் பொருள் தேடிச் செல்லுமாறு நெஞ்சம் தூண்டினாலும், மீண்டும் தலைவியைப் பிரிந்து சென்றால் இருவரும் துயருற நேரிடும் என்பதை எண்ணி, தன் நெஞ்சைச் செல்லவிடாமல் தடுக்கிறான். இவ்வாறு, பொருளைவிடத் தலைவியின் மீது கொண்ட அன்பும், பிரிவினால் ஏற்படும் துயரமும் அவனுடைய முடிவுக்குக் காரணமாகின்றன.